Η Ημικρατική μας Ανεπάρκεια

Παραμονή Πρωτοχρονιάς, γύρω στο μεσημέρι και μετά από "πυρετώδεις διαβουλεύσεις", το Υπουργικό Συμβούλιο κατέληξε στην ανακοίνωση των ονομάτων των νέων Δ.Σ. των Ημικρατικών Οργανισμών. Είχαν προηγηθεί βαρύγδουπες δηλώσεις εκ μέρους της Κυβέρνησης, οι οποίες λίγο πολύ δημιούργησαν ένα κλίμα με βάση το οποίο θα ανέμενε κανείς να διοριστούν περίπου οι διάνοιες της NASA!

Προεκλογικά (βλ. φώτο πιο κάτω), ο υποψήφιος τότε Νίκος Αναστασιάδης μας είχε υποσχεθεί χρηστή διοίκηση, διαφάνεια, ισοπολιτεία και αξιοκρατία. Μετεκλογικά, φαίνεται ότι μάλλον κάπου όλα αυτά ξεχάστηκαν ή, ως συνήθως, αποδείχθηκαν φρούδες υποσχέσεις άνευ αντικρίσματος.

Έστω όμως ότι στις προεκλογικές περιόδους πολλά λέγονται καθ' υπερβολήν. Όταν όμως μόλις ΤΡΕΙΣ μέρες πριν την ανακοίνωση των ονομάτων, ο ΠτΔ δήλωνε με έμφαση ότι "θα επιλεγούν οι ικανότεροι για τους Ημικρατικούς", λογικό και επόμενο δεν ήταν να αναμένει κανείς κάποια συνάφεια μεταξύ λόγων και έργων; Προφανώς όχι τελικά.. 

Μέσα από μια προσεκτική ανάγνωση των ονομάτων, θα διαπιστώσει σχετικά εύκολα κάποιος ότι για άλλη μια φορά κυριάρχησε η ημετεροκρατία, οι κουμπαριές, η προφανής σύγκρουση συμφερόντων, η μη τήρηση των απαιτούμενων προσόντων, η καταφανής εμπλοκή των κομμάτων κλπ. Πώς είναι δυνατόν, για παράδειγμα, Πρόεδρος της ΑΗΚ να διορίζεται ένας ...οδοντίατρος (ο οποίος συμπτωματικά είναι και κουμπάρος του Προέδρου του ΔΗΚΟ); Και γιατί στην ΑΗΚ δεν διορίστηκε ένας τεχνοκράτης, όπως στην ΑΤΗΚ και την Αρχή Λιμένων, εφόσον οδεύει κι αυτή προς ιδιωτικοποίηση;

Πόση γνώση του αντικειμένου μπορεί να έχει ένας ..βιολόγος ως νέος Πρόεδρος του ΚΟΤ; Πώς γίνεται Πρόεδρος του ΡΙΚ να διορίζεται άτομο που εργάζεται σε ανταγωνιστικό προς το ΡΙΚ Μέσο Ενημέρωσης, που έχει ως επαγγελματικό προϊστάμενο τον Υπουργό Εσωτερικών, ο οποίος εποπτεύει διοικητικά ΚΑΙ το ΡΙΚ; Για ποιο λόγο έπρεπε σώνει και καλά στην Αναθεωρητική Αρχή Προσφορών, πέραν του διορισμού συνταξιούχου Προέδρου, να διοριστεί συγκεκριμένο κομματικό στέλεχος του οποίου η σύζυγος έχει άμεση επαγγελματική σχέση με την εν λόγω Αρχή; Γιατί στον Οργανισμό Ανάπτυξης Γης διορίστηκε Πρόεδρος ιδιοκτήτης ιδιωτικής εταιρείας ακινήτων; Δεν υπάρχει ίχνος υποψίας για σύγκρουση συμφερόντων; Έτσι είναι που επιλέγονται οι ικανότεροι; 

Όλα τα πιο πάνω, δεν τα λέω εγώ. Τα κατήγγειλε με ιδιαίτερη οξύτητα Βουλευτής του κυβερνώντος ΔΗΣΥ (Ρίκκος Μαππουρίδης) και στον οποίο η απάντηση που δόθηκε από το ίδιο το κόμμα ήταν ότι είναι προσωπικές του απόψεις. Μα προφανώς είναι προσωπικές του απόψεις, δεν ισχυρίστηκε κανείς ότι είναι κλεμμένες από άλλον! Επί της ουσίας των δηλώσεών του όμως, ουδέν σχόλιο;

Ο εμπαιγμός της νοημοσύνης των πολιτών συνεχίστηκε και με το θέμα που παρουσίασε ο Αναπλ. Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, ως μία περίπου φοβερή και τρομερή επιτυχία στη μάχη κατά του ρουσφετιού, με την άρση από τα ΔΣ των Ημικρατικών των αρμοδιοτήτων για προσλήψεις και προαγωγές, τις οποίες πλέον θα κάνει αποκλειστικά η ΕΔΥ. Άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς! Είπε κανένας ότι η ΕΔΥ είναι το κατεξοχήν αδέκαστο, αμερόληπτο και αξιοκρατικό σώμα, στο οποίο η κοινωνία έχει τυφλή εμπιστοσύνη ότι θα ασκεί αψεγάδιαστα τα καθήκοντά της; Ουσιαστικά δηλαδή μεταθέσαμε το βάρος της ευθύνης για την υλοποίηση του ρουσφετιού από τα Δ.Σ. των Ημικρατικών στην ΕΔΥ, της οποίας το παρελθόν δεν είναι και το πλέον αδιάβλητο. Μιλούμε για πολύ βαθιά τομή..

Την ίδια στιγμή, πόσο αξιόπιστα μπορούν να θεωρούνται τα κόμματα εκείνα που ενώ ασκούν κριτική στην Κυβέρνηση για συντήρηση της κομματοκρατίας, φαίνεται κι εκείνα να έδωσαν λίστες με ονόματα για δικά τους άτομα; Αν αυτό έγινε προφορικώς, γραπτώς, μυστικώς ή φανερώς, αν αφορά 1, 2, 25 ή 50 άτομα, ελάχιστη σημασία έχει. Το θέμα είναι μέχρι πότε θα συντηρείται η ίδια παλαιοκομματική νοοτροπία απλώς και μόνο χάρην της προώθησης των ημετέρων; Όταν αυτό το άλλοτε άτρωτο και ισχυρό Κράτος μας έφτασε στον πάτο, όταν αυτο-εξευτελιζόμενοι προσφύγαμε στην "επάρατη" Τρόικα για να μας σώσει, όταν έχουμε συνυπογράψει το κλείσιμο κάποιων Ημικρατικών και την ιδιωτικοποίηση άλλων, δεν φαντάζει τουλάχιστον παιδαριώδες να γίνεται "σφαγή" για το ποιος θα διοριστεί Μέλος μιας Επιτροπής; Όπως λέει και το γνωστό ποδοσφαιρικό σύνθημα "δεν είμαστε καλά, δεν βάζουμε μυαλό"...

Όπου φτωχός, με πυραυλάκατο..

Στις 19/12/2013, τα Υπουργεία Άμυνας Κύπρου και Ισραήλ προχώρησαν στη γνωστή υπογραφή συμφωνίας για την αγορά εκ μέρους της Κυπριακής Δημοκρατίας 2 πυραυλάκατων από το Ισραήλ με σκοπό την προστασία της κυπριακής ΑΟΖ (ασχέτως αν μέχρι πριν 3-4 χρόνια, ούτε καν ξέραμε τι σημαίνει ΑΟΖ). Η συμφωνία αυτή θα τεθεί σε εφαρμογή αν και όταν αποδεσμευθεί το σχετικό κονδύλι από την Κοινοβουλευτική Επιτροπή Άμυνας.

Επομένως, προς τι η τόση σπουδή για υπογραφή της 500 σελίδων Συμφωνίας, εφόσον ακόμη δεν έχει διασφαλιστεί ότι υπάρχει το απαιτούμενο κονδύλι και ότι είναι αποδεσμευμένο; Θα χάνονταν τα πλοία από την αγορά; Ή μήπως δεν θα μας τα πουλούσε το Ισραήλ λίγους μήνες αργότερα; Και γιατί να μπούμε στη διαδικασία να εκτεθεί η Δημοκρατία σε περίπτωση που τελικά η Βουλή ΔΕΝ εγκρίνει την αποδέσμευση; 

Απ' εκεί και πέρα ανεξαρτήτως της έγκρισης ή μη του κονδυλίου από τη Βουλή, επί της ουσίας, είναι δυνατόν να πιστεύει οποιοσδήποτε νοήμων άνθρωπος ότι ΔΥΟ πλοία θα αποτρέψουν την Τουρκία από το να προβεί σε οποιαδήποτε παράνομη ενέργεια θέλει, οποτεδήποτε θέλει; Είναι δυνατόν να θεωρεί κάποιος ότι ακόμα και 20 πλοία να είχαμε θα έπαιρνε οποιοσδήποτε Πρόεδρος της Δημοκρατίας ή οποιοσδήποτε ΥΠΑΜ της λιλλιπούτειας Κύπρου την πρωτοβουλία να μπει σε πολεμική σύρραξη και ως άλλος Αντρέας Παπανδρέου να πει "Βυθίσατε το Χόρα"; Και όταν αύριο οι Τούρκοι προβούν σε κάποια παραβίαση, τότε θα έχουμε το εξής δίλημμα: είτε βγαίνουν τα πλοία μας και τους κτυπούν (με ό,τι αυτό συνεπάγεται), είτε μένουν στο λιμάνι και γινόμαστε ρεζίλι! Νομίζω ότι είτε εθελοτυφλούμε, είτε νομίζουμε ότι αποκτήσαμε υπερδυνάμεις ασύλληπτες.

Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι θα πρέπει να αποδυναμωθούν οι Ένοπλες Δυνάμεις. Και κανείς φυσικά δεν υπαινίσσεται ότι θα πρέπει λόγω μεγέθους να δεχόμαστε ασμένως την οποιαδήποτε πρόκληση. Αυτό που επιβάλλεται όμως στις μέρες μας είναι να υπάρχει μια ελάχιστη, λογική και συνετή ΙΕΡΑΡΧΗΣΗ των ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΩΝ μας. Όπως και στη ζωή ευρύτερα, έτσι και στην πολιτική ειδικότερα, τα πάντα είναι θέμα προτεραιοτήτων. 

Χριστούγεννα του 2013 και στην Κύπρο υπάρχουν 73,000 άνεργοι συμπολίτες μας (σύμφωνα με την Στατιστική Υπηρεσία) ή ποσοστό 16,2%. Στα δε άτομα ηλικίας 15-24 ετών, το ποσοστό αυτό εκτοξεύεται στο εκπληκτικό 38,5%! 3 στους 5 νέους δηλαδή δεν έχουν ή δεν μπορούν να βρουν δουλειά. Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με τον ίδιο τον Υπουργό Παιδείας 12,000 μαθητές είναι άποροι που λαμβάνουν συσσίτιο στα σχολεία και στους οποίους έγινε κατορθωτό να δίνεται δωρεάν γαλατάκι μέσα από δωρεές και εξοικονομήσεις. 

Παράλληλα, σχεδόν 13,000 οικογένειες (44,000 άτομα) στην κυριολεξία ζουν χάρη στα κοινωνικά παντοπωλεία, τα οποία εθελοντικά προσφέρουν καθημερινά στήριξη στους συνανθρώπους μας, υποκαθιστώντας στην ουσία το ίδιο το κράτος. Περιττό να αναφερθεί δε, ότι ακόμη και πριν την είσοδο της Κύπρου στο Μηχανισμό Στήριξης, οι περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και επιδόματα με την παράλληλη αύξηση των φόρων, ουσιαστικά έχουν στραγγαλίσει σχεδόν όλα τα νοικοκυριά.

Τη στιγμή λοιπόν που το κράτος αδυνατεί να τηρεί τις ελάχιστες απαιτούμενες υποχρεώσεις του έναντι των πολιτών του (και ειδικά των μειονεκτούντων), τη στιγμή που ο κόσμος λέει το ψωμί ψωμάκι (βλ. ανακοινώσεις Ερυθρού Σταυρού), πόσο ΑΜΕΣΗ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ είναι οι δύο πυραυλάκατοι; Χωρίς αυτές δεν μπορούμε να ζήσουμε; Αυτά τα €100 εκατομμύρια (συν άλλα €28 για τα ελικόπτερα) που θα μας στοιχίσουν, δεν μπορούν να αξιοποιηθούν για άλλους πιο βιοποριστικούς σκοπούς; Έχετε την υποψία κ. Φωτίου ότι η κοινωνία ζει και αναπνέει με τα βαρύγδουπα περί "αξιόμαχου της Εθνικής Φρουράς" (όταν ούτε καν τα σωστά κοτόπουλα δεν μπορεί να αγοράσει); Ή μήπως έχετε τη ψευδαίσθηση ότι οι Τούρκοι θα λυγίσουν από φόβο και δέος με την αγορά των ΔΥΟ πλοίων; 

Στη δική μου αντίληψη, τα πράγματα είναι πολύ απλά: όταν δεν έχεις λεφτά ούτε για γάλα, δεν αγοράζεις πούρα, όταν δεν έχεις να φας, δεν αγοράζεις χαβιάρι, όταν δεν έχεις καν ποδήλατο, δεν αγοράζεις λιμουζίνα και ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι όταν είσαι καταχρεωμένος δεν παίρνεις πυραυλακάτους!

Ποιος εκτρέφει την απαξίωση;

Κατά τον Αβραάμ Λίνκολν «Η ψήφος είναι πιο δυνατή από τη σφαίρα. Με τη σφαίρα μπορεί να σκοτώσεις τον εχθρό σου. Με τη ψήφο μπορεί να σκοτώσεις το μέλλον των παιδιών σου.»  Εντούτοις, η απόλυτα ορθή αυτή ρήση του πρώην Αμερικανού Προέδρου, στις μέρες μας τίθεται εν αμφιβόλω, ένεκα της ευρύτερης απαξίωσης του ιερού δικαιώματος της ψήφου. Με τον όρο «απαξίωση» έναντι της πολιτικής και των κομμάτων νοείται η γενικευμένη αποστροφή των πολιτών προς τους θεσμούς αυτούς, που έχει ως αποτέλεσμα την καλλιέργεια ενός κλίματος γενικευμένης αποπολιτικοποίησης. Δικαιολογημένη; Εν πολλοίς, ναι. Ευθύνονται μόνο οι πολιτικοί γι’ αυτό; Πρωτίστως, ναι. Οι ίδιοι οι πολίτες δεν φέρουν καμία ευθύνη; Ασφαλώς και φέρουν. Αναστρέφεται μία τέτοια κατάσταση; Άγνωστο.

Όταν ο πολίτης γίνεται συνεχώς μάρτυρας εριστικών συμπεριφορών, οι οποίες παραμένουν ατιμώρητες και οι οποίες προκαλούν το δημόσιο αίσθημα, δεν μπορεί παρά το χάσμα να διευρύνεται. Όταν ο πολίτης έχει να αντιμετωπίσει το μπαμπούλα της ανεργίας, της οικονομικής δυσπραγίας, της ανυπέρβλητης δυσκολίας να αποπληρώσει τα χρέη του, βλέπει πολιτικούς και κόμματα να τους χαρίζονται με περισσή ευκολία δάνεια-μαμούθ, δεν μπορεί παρά να μειδιά. Όταν ο πολίτης, την ώρα που καθημερινά δίνει κυριολεκτικά μάχη επιβίωσης, βλέπει κόμματα και πολιτικούς να λαμβάνουν μίζες και να διαφεύγουν εκατομμύρια στο εξωτερικό, μοιραία γυρίζει ολοένα και περισσότερο την πλάτη.

Την ίδια στιγμή, η αναξιοπιστία μεταξύ λόγων και έργων, επιτείνει ακόμη περισσότερο την απαξίωση. Κόμματα αλλάζουν «στρατόπεδα» και πετάγονται από αριστερά στα δεξιά εν μια νυκτί, άλλοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους κατά της Τρόικα την οποία οι ίδιοι προσκάλεσαν, άλλοι αυτοακυρώνονται με τις «δεσμεύσεις» τους οι οποίες έχουν καταντήσει πλέον ανέκδοτο, πολιτικοί επιστρέφουν σε χώρους με τους οποίους άλλοτε είχαν ορκιστεί αιώνιο μίσος, άλλοι αλλάζουν κοσμοθεωρίες σαν τα πουκάμισα κατά το πώς βολεύουν οι εκάστοτε συμμαχίες τους, άλλοι για να πείσουν χρειάζεται να παραθέσουν δείπνα(!) κοκ.

Επομένως εγείρεται το ερώτημα: ποιον να εμπιστευθεί κανείς και γιατί; Προσωπικά, θα απαντούσα το συγκεκριμένο ερώτημα με ερώτημα: εμείς δεν έχουμε ευθύνες για όλ’ αυτά; Λένε ότι τους κακούς πολιτικούς τους συντηρούν κακοί ψηφοφόροι, αλλά και σκεπτόμενοι ψηφοφόροι που δεν πάνε να ψηφίσουν. Δεν θα υπήρχαν μεθυσμένοι οδηγοί, αν δεν υπήρχε το αλκοόλ. Στην προκείμενη περίπτωση, το αλκοόλ είναι ο καθένας και η καθεμιά από μας, οι οποίοι (έστω υπό διαμαρτυρία) επιδοκιμάζουμε διά της ψήφου ή της αποχής μας τις διάφορες φαιδρότητες.

Στην προσωπική μου αντίληψη, δεν νοείται να μην υπάρχει ίχνος κρίσης όταν λαμβάνουμε μείζονες πολιτικές αποφάσεις. Δεν είναι δυνατό να συντηρούμε στην πολιτική σκηνή πάσης φύσεως λαμόγια, απ’ οπουδήποτε κι αν προέρχονται. Κάθε κοινωνία, λένε, έχει τους πολιτικούς που της αξίζει. Συμπληρώνω όμως: έχει και τους πολίτες που της αξίζει. Και οι πολίτες οφείλουν πέραν μιας εύκολης υπεραπλουστευμένης απαξίωσης, να μπορούν να αποδώσουν τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Όταν εμείς οι ίδιοι επιβραβεύουμε με τη στήριξη ή την αποχή μας παγκαλικές συμπεριφορές αλά «Μαζί τα φάγαμε», στο τέλος της ημέρας δεν μπορεί παρά να αυτοαπαξιωνόμαστε. 

Όταν ο τυχοδιωκτισμός γίνεται τέχνη..!

Ο πολιτικός τυχοδιωκτισμός είναι ένα φαινόμενο νοσηρό μεν, όχι δυσεύρετο δε, το οποίο ειδικά σε πολιτικά αναπτυσσόμενες (ακόμη) κοινωνίες σαν τη δική μας, στις οποίες το εκλογικό σώμα έχει μνήμη χρυσόψαρου, συνηθίζει να ευδοκιμεί ιδιαίτερα. Υπάρχει όμως ένας πολιτικός που ξεπερνά κατά παρασάγγας κάθε όριο τυχοδιωκτισμού. Το όνομα αυτού: Μάριος Κάρογιαν. Ο εν λόγω κύριος έχει καταφέρει (διότι περί κατορθώματος πρόκειται) μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να κάνει τέτοιες πολιτικές μανούβρες που θα ζήλευε κι αυτός ο Μάϊκλ Σούμαχερ! Ας κάνουμε μια μικρή ιστορική αναδρομή στην πρόσφατη πολιτική του θητεία. Τον Οκτώβρη του 2006, ο κ. Κάρογιαν εκλέγεται Πρόεδρος του ΔΗΚΟ σε διαδοχή του μ. Τάσσου Παπαδόπουλου. Μέχρι και το Φλεβάρη του 2008, ο Μ. Κάρογιαν θεωρείται εκ των δεξιών χεριών του αείμνηστου Τάσσου Παπαδοπούλου, στην κυβέρνηση του οποίου συμμετείχε από πολύ καίρια πόστα: διευθυντής Γραφείου Τύπου του Προέδρου της Δημοκρατίας, καθώς και Αναπληρωτής Κυβερνητικός Εκπρόσωπος. Στα συγκεκριμένα πόστα, προφανώς, δεν διορίζεται ο οποιοσδήποτε, αλλά κάποιος ο οποίος χαίρει της εμπιστοσύνης του Προέδρου (αχ Τάσσο..!).

 

Στις εκλογές του 2008, συμμετέχει στο προεκλογικό επιτελείο του Τάσσου μεν, όχι με ιδιαίτερη ζέση δε, σύμφωνα με διάφορες πηγές του τότε περίγυρου. Όταν τελικά χάνει τις εκλογές στον Α' Γύρο ο Τάσσος, τάσσεται αρχικά αναφανδόν υπέρ της στήριξης του Ι. Κασουλίδη. Στη συνάντηση μάλιστα με την ΕΔΕΚ που έγινε τη Δευτέρα, αμέσως μετά την Ά Κυριακή, δηλώνει στην αντιπροσωπεία της ΕΔΕΚ ότι "παιδιά εμείς πάμε με Κασουλίδη". Προφανώς όμως, λίγα μόλις 24ωρα μετά και αφού εξασφάλισε περισσότερα "ανταλλάγματα" από την άλλη πλευρά (βλ. Προεδρία της Βουλής), κάνει στροφή 180 μοιρών και γίνεται ένθερμος υποστηρικτής Χριστόφια!

 

 

Όπερ και εγένετο, ο Δ. Χριστόφιας εκλέγεται Πρόεδρος και το ΔΗΚΟ υπό την Προεδρία του Μ. Κάρογιαν συμμετέχει με 3 Υπουργούς στην Κυβέρνηση (Εξωτερικών - Μάρκος, Εμπορίου - Πασχαλίδης & Υγείας - Πατσαλίδης). Λίγες μόλις μέρες μετά την εκλογή Χριστόφια, στις 06/03/2008, εξαργυρώνει τη στήριξή του προς τον τελευταίο, εκλεγόμενος στην Προεδρία της Βουλής. Κι ενόσω η Προεδρία της Δημοκρατίας υπό τον Δ. Χριστόφια βρισκόταν σε εξέλιξη, το κόμμα του οποίου προήδρευε ο κ. Κάρογιαν για πάνω από 3,5 χρόνια ασκούσε τον πλέον σχιζοφρενικά τυχοδιωκτικό ρόλο, αυτόν της συμπολιτευόμενης αντιπολίτευσης. Είναι αμέτρητες οι φορές που αξιωματούχοι του ΔΗΚΟ (όχι τόσο ο ίδιος) ασκούσαν δριμύτερη κριτική στην Κυβέρνηση απ' ότι η ίδια η αντιπολίτευση τόσο για το Κυπριακό, όσο και για θέματα εσωτερικής διακυβέρνησης. Οι σχέσεις μάλιστα ΔΗΚΟ - ΑΚΕΛ είχαν φτάσει σε τέτοια όξυνση, που ήταν να διερωτάται κανείς πόσο ακόμα θα συνεχιζόταν η "συμβίωση". Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν και η απροκάλυπτη ανάμιξη στα εσωτερικά του ΔΗΚΟ λίγες μόλις μέρες πριν το Συνέδριο του 2009, όταν πρωτοκλασάτα στελέχη του ΑΚΕΛ εξέφρασαν τη σαφή προτίμησή τους υπέρ της Αντιγόνης Παπαδοπούλου εναντίον του Γιώργου Κολοκασίδη για τη θέση του Αναπληρωτή Προέδρου κ.α. συναφή. Κι ενώ συνέβαιναν όλα αυτά, αντί ο κ. Μ. Κάρογιαν να τα μαζέψει και να φύγει, όπως αξιοπρεπέστατα και έγκαιρα έπραξε η ΕΔΕΚ, ο ίδιος προτίμησε να παραμείνει πιστός στον εναγκαλισμό Χριστόφια και στα λάφυρα της εξουσίας.

 

 

Στο μεσοδιάστημα, πέραν της προκλητικής εμμονής του για παραμονή στην όλο παραφωνίες συγκυβέρνηση, αποφάσισε να υποδυθεί και το ρόλο του Κόναν του εξολοθρευτή, διαγράφοντας με συνοπτικές διαδικασίες δύο ιστορικά και καταξιωμένα στελέχη του, όπως ο Γιώργος Κολοκασίδης και ο Ζαχαρίας Κουλίας, δήθεν για λόγους κομματικής απειθαρχίας. Οι πραγματικοί λόγοι, φυσικά, δεν ήταν άλλοι απ' αυτούς που περιγράφονται εύστοχα στο βιβλίο των Αιμιλιανίδη, Κέντα και Κοντού «Σημαδεμένη Τράπουλα» (Εκδόσεις Power Publishing, Λευκωσία 2010, σελ. 105), στο οποίο αναφέρει ρητώς ότι υποσχέθηκε στον απροκάλυπτα τουρκόφιλο απεσταλμένο του ΟΗΕ, κ. Αλεξάντερ Νταουνερ, ότι δηλαδή θα καθαρίσει το κόμμα του από τους απορριπτικούς. Η συγκεκριμένη αναφορά του πολυδιαβασμένου αυτού βιβλίου δεν διαψεύστηκε ΠΟΤΕ είτε από τον ίδιο, είτε από το ΔΗΚΟ.

Πότε τελικά αποφάσισε ο Μ. Κάρογιαν, να εγκαταλείψει το καράβι Χριστόφια που βούλιαζε; Τον Αύγουστο του 2011 (μόλις ένα χρόνο πριν δηλαδή) με διάφορες φαιδρές δικαιολογίες, του στυλ ότι δεν απέσυρε ο Πρόεδρος Χριστόφιας τις μονομερείς παραχωρήσεις της πλευράς μας, ασχέτως βέβαια ότι αυτές είχαν ήδη κατατεθεί από το 2009 και διευκρινιστεί ότι δεν θα αποσύρονταν. Ο πραγματικός λόγος φυσικά ήταν διότι δεν τον έπαιρνε άλλο να σηκώνει το βάρος της ευθύνης που του αναλογούσε και να αντιμετωπίζει τη λαϊκή κατακραυγή ένεκα της τεράστιας τραγωδίας με τον όλεθρο στη Ναυτική Βάση στο Μαρί, για την οποία τεράστια ευθύνη είχε και ο δικός του Υπουργός των Εξωτερικών (βλ. Πόρισμα Πολυβίου).

 

 

Αποχωρώντας λοιπόν από τη συγκυβέρνηση, αποφάσισε να υποδυθεί έναν άλλο ρόλο, αυτόν του "καλού ενδιάμεσου". Ο λόγος προφανής: να ρίξει στάχτη στα μάτια των άλλων κομμάτων του ενδιάμεσου χώρου, αλλά και της κυπριακής κοινωνίας ευρύτερα, ότι δήθεν επιδιώκει την ανατροπή του διπολισμού. Στο πίσω μέρος του μυαλού του φυσικά εξαρχής ο στόχος δεν ήταν άλλος από το να βρεθεί στην αγκαλιά του θεωρητικού φαβορί (Νίκος Αναστασιάδης) και να εξαργυρώσει ενδεχόμενη εκλογή του τόσο προς ίδιον, όσο και προς κομματικό όφελος. Όπως πολύ ορθά το έθεσε και ο Αντιπρόεδρος του ΔΗΚΟ, Νικόλας Παπαδόπουλος, στην πρόσφατη συνεδρία της Κ.Ε.του κόμματος "Το ΔΗΚΟ στηρίζει το φαβορί για να γίνει και πάλι εξουσία. Και για να μιλήσω κάπως παραστατικά και μεταφορικά, την ώρα που κάθε κυπριακό νοικοκυριό υποφέρει από τη λαίλαπα των απολύσεων, το ΔΗΚΟ επιλέγει τους διορισμούς σε αξιώματα και υπουργεία". 

Και κάπου εκεί άρχισαν οι γελοιότητες: έθεσε όρο στα άλλα κόμματα ο υποψήφιος να μην είναι αρχηγός κόμματος (προφανώς για να αποκλείσει υποψηφιότητα Ομήρου) και να μην ήταν υποψήφιος που είχε ήδη εξαγγείλει (προφανώς για να αποκλείσει υποψηφιότητα Λιλλήκα). Τελικά, ο υποψήφιος που στηρίζει το κόμμα του κ. Κάρογιαν είναι ΚΑΙ αρχηγός κόμματος ΚΑΙ υποψήφιος που είχε ήδη εξαγγείλει και μάλιστα πριν από όλους τους άλλους! Η προσωποποίηση της συνέπειας λόγων και έργων.

Επί της ουσίας δε του διαλόγου με τα κόμματα του Ενδιάμεσου Χώρου, ο κ. Κάρογιαν επέμεινε σώνει και καλά να προστεθεί στην Κοινή Διακήρυξη και ρητή αναφορά στη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, με ύφος και ρητορική μάλιστα που περισσότερο παρέπεμπε σε ηγέτη των ΕΔΗ, παρά του ΔΗΚΟ και μάλιστα σε ένα έγγραφο που ετοίμασε ο ίδιος ο Αντιπρόεδρος του κόμματός του! Την ίδια εμμονή πάντως κάπου φαίνεται να τη ξέχασε όταν προχωρούσε στην υπογραφή του προικοσύμφωνου με τον νυν εκλεκτό του, κ. Αναστασιάδη, αφού από τη συμφωνία συνεργασίας ΔΗΣΥ-ΔΗΚΟ απουσιάζει κάθε ίχνος αναφοράς σε ΔΔΟ. Η προσωποποίηση της εμμονής σε αρχές και αξίες..! 

 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της "συγκινητικής" αυτής εμμονής του Μ. Κάρογιαν σε αρχές και αξίες είναι και η δήλωσή του στο περιοδικό Pafos Prestige τον περασμένο μόλις Ιούλιο:

 

Έχουμε και λέμε δηλαδή, συνοψίζοντας: από δεξί χέρι του Τάσσου, πρωτοπαλίκαρο του Χριστόφια (αφού φλέρταρε για λίγο κ με τον Κασουλίδη), σε όψιμο θιασώτη της ΔΔΟ με τον Ενδιάμεσο Χώρο, για να καταλήξει τελικά στον Αναστασιάδη. Κι όλα αυτα σε 5 μόλις χρόνια! Σε 5 χρόνια δηλαδή αυτός ο κύριος δεν έλαβε ούτε και μια απόφαση, με γνώμονα το καλό του τόπου του - όλες μα όλες οι αποφάσεις του είχαν αποκλειστικά προσωπικό (ή έστω στενά κομματικό) όφελος. Τι θλιβερή μιζέρια επομένως για έναν τόπο κι έναν λαό, να καθορίζεται το μέλλον του από τις εκάστοτε ορέξεις ενός τέτοιου στυγνού πολιτικού τυχοδιώκτη!

Είναι ένα παλιό ανεκδοτακι που μου έρχεται στο νου, το οποίο παραφρασμένο εκτιμώ ότι ταιριάζει απολύτως στον Πρόεδρο του ΔΗΚΟ: ένας μαύρος συζητά με ένα λευκό φίλο του και του λέει "εσύ όταν ζεσταίνεσαι κοκκινίζεις, όταν κρυώνεις γίνεσαι μπλε, όταν αρρωστάς γίνεσαι κίτρινος, όταν χτυπάς μελανιάζεις, όταν φοβάσαι γίνεσαι πράσινος και τολμάς να με αποκαλείς εμένα ΕΓΧΡΩΜΟ;"..

Κατ' αναλογία, ο κ. Μάριος Κάρογιαν, ο οποίος όπως έχει ήδη περιγραφεί πιο πάνω "κατάφερε" ως νέος Φιλέας Φογκ να κάνει το γύρο του κόσμου σε 80 μέρες (ή τον γύρο όλων των πιθανών και απίθανων πολιτικών συνεργασιών σε μόλις 5 χρόνια), ΤΟΛΜΑ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΛΕΙ ΑΛΛΟΥΣ ΓΥΡΟΛΟΓΟΥΣ;;; Τολμά και χρησιμοποιεί όρους για να περιγράψει τον εαυτό του και την ηγεσία του κόμματός τους όπως "πολιτική συνέπεια", "πίστη σε αρχές και αξίες" ή "πολιτική αξιοπιστία και σταθερότητα";;; Και αυτοί που εσχάτως προχώρησαν σε πολιτικό αρραβώνα με αυτόν τον καλλιτέχνη του τυχοδιωκτισμού επιχαίρουν ότι δήθεν "ενώνουν δυνάμεις";; Ας μην επιχαίρουν για πολύ. Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά..

 

 

Ζητείται Ηγέτης..

Συνηθίζεται να λέγεται κάθε τρεις και λίγο ότι «αυτή είναι μια κρίσιμη περίοδος», έχω όμως την εντύπωση ότι αυτή είναι η κρισιμότερη. Η πανθομολογουμένως (πλην Λακεδαιμονίων) και σε όλα τα επίπεδα αποτυχημένη παρούσα διακυβέρνηση, πέραν της προφανούς απογοήτευσης που δημιούργησε σε όσους προσδοκούσαν σε ένα καλύτερο μέλλον από μία κυβέρνηση με επικεφαλής τον ηγέτη της λεγόμενης αριστεράς, προκάλεσε και σωρεία κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών προβλημάτων.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Τα μνημειώδη «δώρα» που παρείχε στην άλλη πλευρά (έποικοι, εκ περιτροπής προεδρία, σταθμισμένη ψήφος, περιουσιακό), αναμένοντας ακόμα ..τα αντίδωρα; Την καταβαράθρωση της κυπριακής οικονομίας, που παρέλαβαν πλεόνασμα και παραδίδουν «σκουπίδια; Την αναξιοκρατία, η οποία επί των ημερών τους οργίασε; Τις λίστες με τα «θελήματα» που έφευγαν με e-mail από τον Η/Υ της ιδιαιτέρας του Γ.Γ. του ΚΚΚ ή το ..αξιολογικό σύστημα που εφηύρε ο πρώην Διευθυντής του Γραφείου του Προέδρου; Τις οδοντοστοιχίες του συντρόφου Βοηθού Γενικού Εισαγγελέα; Τις «αξιοκρατικές» προσλήψεις αλά Moleskis family; Τις φιλολαϊκές πτήσεις με ένα φτωχαδιάρικο πριβέ τζετ; Τις ..καρναβαλίστικες ιδιοτροπίες της Υπ. Εμπορίου, που επιδιώκει με το έτσι θέλω να γίνει Κασίνης στη θέση του Κασίνη; Το επίδομα ανεργίας που είχε (φαίνεται) απόλυτη ανάγκη να παίρνει ο Προεδρικός Επίτροπος; Ή τα μαθήματα γεωγραφίας «Ξέρω κι εγώ που είναι το Μαρί»;

Φυσικά όλ’ αυτά, όπως και πολλά άλλα, είναι απλές οδοντόκρεμες μπροστά στο μνημειώδες έργο που μας κληροδότησε το σημερινό νεοκυπριακό καθεστώς και ονομάζεται «Πώς να διαλύσετε μια χώρα με ένα ..μπουμ». Ο ερασιτεχνισμός, η προχειρότητα και η παντελής έλλειψη βασικών γνώσεων διαχείρισης του φονικού φορτίου εκ μέρους των (αν)αρμοδίων, σε συνδυασμό με τις πολιτικές εμμονές και δεισιδαιμονίες του βασικού υπαίτιου για την τραγωδία στο Μαρί, οδήγησαν στα γνωστά τραγικά αποτελέσματα. Ακόμα και αν πιστώσει κανείς τους κυβερνώντες με τις αγνότερες των προθέσεων ως προς τη διαχείριση του θέματος πριν την έκρηξη, η όλη στάση και συμπεριφορά τους μετά την τραγωδία (με προεξάρχοντα τον Πρώτο Πολίτη) δεν πρόκειται να ξεχαστούν ποτέ!

Από το βράδυ της 11^ης Ιουλίου στήθηκε άμεσα ένας ολόκληρος οδοστρωτήρας με ύβρεις, απειλές, σπίλωση ακόμα και νεκρών, αναθεματισμό των αγανακτισμένων, αντιδιαδηλώσεις των ΕΔΟΝόπουλων, κάψιμο στην πυρά του πορίσματος και του ιδίου του κ. Πολυβίου, συναυλίες στήριξης – παρωδία, συλλήψεις για ένα «βλάκα» και όλα τα άλλα κωμικοτραγικά που ζήσαμε το τελευταίο 7μηνο. Είναι μακράν η χειρότερη περίοδος στο εσωτερικό μέτωπο μετά το 1974, η οποία επέφερε ένα βαθύ κοινωνικό διχασμό εξαιτίας του γινατιού του κύριου υπαίτιου που αρνείται πεισματικά ακόμα και σήμερα να πει ένα mea culpa και μια ειλικρινή συγγνώμη. Ως γνωστόν όμως, ο έξυπνος απολογείται, ο πονηρός δικαιολογείται κι ο ηλίθιος επιμένει..

Υπ’ αυτά τα ζοφερά δεδομένα λοιπόν, λογικά θα ανέμενε κανείς ότι ο κόσμος θα στρεφόταν προς την αντιπολίτευση, αναζητώντας μια πιο ελπιδοφόρα προοπτική. Έλα όμως που και η αντιπολίτευση (τουλάχιστον η πλειοψηφία της) όχι μόνο δεν δημιουργεί ελπιδοφόρες προσδοκίες, αλλά αντιθέτως εντείνει την απογοήτευση. Από το βράδυ της 11^ης Ιουλίου, παρά τις καθημερινές φραστικές επιθέσεις κατά της κυβέρνησης για το Μαρί από το σύνολο της αντιπολίτευσης, καταβάλλοντας συχνά και μεταξύ τους ..διαγωνισμό για το ποιος θα φωνάξει δυνατότερα, τι συντονισμένες ενέργειες έκαναν έτσι ώστε να εξαναγκάσουν τον ΠτΔ και την κυβέρνηση σε παραίτηση (αφού ο ίδιος δεν καταλάβαινε); Απολύτως καμία!

Μήπως δεν υπερψήφισαν τους προϋπολογισμούς της; Μήπως δεν υπερψήφισαν τα αντιλαϊκά μέτρα για τη δήθεν διάσωση της κυπριακής οικονομίας; Μήπως δεν υπερψήφισαν υποψηφίους Δημάρχους του ΑΚΕΛ στις τελευταίες εκλογές; Μήπως αποχώρησαν από το Εθνικό Συμβούλιο; Μήπως δεν ενέκριναν την υπερψήφιση κονδυλίου για τις πτήσεις του Πρώτου Υπαίτιου με το ιδιωτικό τζετ; Μήπως έστω ρε αδερφέ έκατσαν οι αρχηγοί των αντιπολιτευομένων κομμάτων να πιουν ένα φραπέ και να συντονίσουν κάπως τις ενέργειες τους αφουγκραζόμενοι τη λαϊκή οργή και αγανάκτηση; Ούτε καν αυτό. Προτίμησαν να οχυρωθεί ο καθένας στο καβούκι του, να διασωθεί η κομματική μας αξιοπρέπεια και την αγανάκτηση του λαού ..θα τη δούμε μια άλλη στιγμή!

Και μέσα σ’ όλα αυτά, άρχισε και η προεδρολογία πρώτα πρώτα από τον κ. Θέλω να γίνω Χαλίφης στη θέση του Χαλίφη. Κατ’ αρχάς, ο ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης, παρά τις εμφανείς προσπάθειές του να εμφανιστεί ως ..η εναλλακτική λύση, ως αυτός που έχει αίφνης μετατραπεί σε ..μετριοπαθή πολιτικό που νιώθει τις ανάγκες της κοινωνίας, δεν παύει από του να είναι η άλλη όψη του ίδιου καθεστωτικού νομίσματος. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τη λυσσαλέα προσπάθειά του πριν και μετά τον Απρίλη του 2004 να επιβάλει τη λύση Ανάν, την οποία απέρριψε η καταπληκτική πλειοψηφία του λαού; Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις επιστολές του προς την ΕΕ με τις οποίες κατηγορούσε τον αείμνηστο Τ. Παπαδόπουλο για απολυταρχικό καθεστώς; Ποιος μπορεί να ξεχάσει την απόλυτη στήριξη που παρείχε στο νυν Πρόεδρο τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησής του ειδικά επί του εθνικού θέματος; Ποιος μπορεί να ξεχάσει τα ..προχθεσινά δείπνα του με τον κατοχικό ηγέτη, τις προτάσεις του για πολυμερή διάσκεψη, τα νταραβέρια με τον Ερντογάν στην Τουρκία κοκ;    

Μας απομένει κάτι λιγότερο από ένας χρόνος μέχρι τις εκλογές. Με δεδομένο ότι ο ένας πόλος έχει ήδη εξαγγείλει υποψηφιότητα και ο άλλος αναμένεται να πράξει το ίδιο κάποια στιγμή το καλοκαίρι (αν δεν επαναδιεκδικήσει θα είναι ο πρώτος Πρόεδρος που δεν το κάνει και θα είναι σαν να ομολογεί ότι απέτυχε), ο λαός οφείλει και δικαιούται να έχει ενώπιον του μια τρίτη επιλογή. Το να βρεθεί ο λαός μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης στο Β’ γύρο των Προεδρικών εκλογών θα είναι το εφιαλτικότερο σενάριο. Προσωπικά το δηλώνω από τώρα ότι αν έχω να επιλέξω μεταξύ ενός ανίκανου για οτιδήποτε και ενός «ικανού» για τα πάντα, προτιμώ τη μετανάστευση (κ. Γκιούροφ ξέρεις εσύ πώς να με διαολοστείλεις, αλά Χ. Τσούκα)!

Είναι μέγα σφάλμα κάποιοι να κάνουν απλές μαθηματικές πράξεις και να θεωρούν π.χ. ότι ΔΗΚΟ τόσα + ΕΔΕΚ τόσα + Ευρωκό τόσα + Οικολόγοι τόσα = Χ. Για δύο βασικούς λόγους: 1) Ένα πολύ μεγάλο μέρος των πολιτών δεν αυτοπροσδιορίζονται ως κομματικά ενταγμένοι και κατά συνέπεια δεν πρόκειται να υπακούσουν σε καμία κομματική προτροπή και 2) Το τρίτο κόμμα στις τελευταίες εκλογές ήταν το κόμμα της Αποχής, το οποίο κανείς δεν μπορεί να πει μετά βεβαιότητας πώς θα κινηθεί στις επόμενες και το οποίο μπορεί κάλλιστα να εκλέξει Πρόεδρο. Συνεπώς, έχουν την ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ τα κόμματα του λεγόμενου ενδιάμεσου χώρου, να κάτσουν γύρω από ένα τραπέζι, να αφήσουν στην άκρη τις οποιεσδήποτε προσωπικές φιλοδοξίες τους (Μάριε σε σένα μιλώ), να κατεβάσουν κάτω όλη τη φαιά ουσία τους και να μας πουν Habemus Papam!

Το οφείλουν πρωτίστως προς την ιστορία των κομμάτων τους, προς τον κυπριακό λαό γενικότερα να του δώσουν μια αξιόπιστη, σοβαρή και ΕΚΛΕΞΙΜΗ επιλογή, η οποία αν περάσει στο Β’ γύρο θα είναι και ΝΙΚΗΦΟΡΑ. Οποιαδήποτε σκέψη για αυτόνομη κάθοδο εκ μέρους των κομμάτων του ενδιάμεσου χώρου θα είναι καταστροφική, αφού απλά θα κουβαλήσει νερό στο μύλο του διπολισμού. Αν δεν τα καταφέρουν, στις επόμενες εκλογές δεν θα πάρουν παραπάνω από 15% όλοι μαζί. Είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία να αποδείξουν εμπράκτως ότι η πατριωτική γραμμή στο εθνικό, η αντίσταση σε νόθες λύσεις και επιβουλές, αλλά και η σώφρων και μετριοπαθής διαχείριση κοινωνικο-οικονομικών ζητημάτων μακριά από ιδεοληψίες, έχουν απήχηση. Υπάρχει αυτός/αυτή ο/η υποψήφιος που μπορεί να δώσει ελπιδοφόρο προοπτική; Εγώ πιστεύω πως ναι. Ζητείται Ηγέτης, οφείλετε να μας τον βρείτε..

Όταν τελειώνει η δημοσιογραφία, αρχίζει η ..χαραυγή

Το ότι η συγκεκριμένη φυλλάδα αποτελεί εκφραστικό όργανο του κυβερνώντος κόμματος το ξέρουν και οι πέτρες. Το ότι κατά καιρούς έχει ρίξει αστείρευτη και (συχνά) χυδαία χολή εναντίον του οποιουδήποτε ..τολμήσει να ασκήσει την οποιαδήποτε κριτική στην αφεντιά τους, είναι επίσης γνωστό. Δεν δίστασε μάλιστα να επιρρίψει ευθύνες ακόμη και σε νεκρούς, εφόσον αυτό υπέτασσε η κομματική ντιρεκτίβα, ισοπεδώνοντας τα πάντα ως γνήσιος σταλινικός οδοστρωτήρας.

Το τελευταίο «θύμα» της γκιουροβικής πένας ήταν (ποιος άλλος;) ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου Κύπρου, κ. Χαρίδημος Τσούκας, ο οποίος, αυθάδης και καλαμαράς ων, διανοήθηκε να ασκήσει κριτική στον ανώτατο άρχοντα του τόπου για την τραγωδία στο Μαρί, για την οποία θυμίζω ότι τη βασικότερη ευθύνη επέρριψε στον ΠτΔ τόσο το πόρισμα Πολυβίου, όσο και το πόρισμα της Βουλής. Ιδού λοιπόν με τι υψηλοτάτου επιπέδου δημοσιογραφική ανάλυση η συντάκτρια της εν ισχνοτάτη μειοψηφία κυβερνώσας χαραυγής «στόλισε» έναν λαμπρό ακαδημαϊκό, σε αρθρίδιο με ψευδώνυμο «Γκ», ημερομηνίας 01/02/12:

Ξεκινώντας με το βαθύτατα ειρωνικό και χλευαστικό «Οι εξ Ελλάδος καθηγητάδες που καλά βολεύτηκαν», το οποίο εμπεριέχει σαφέστατα ρατσιστική διάθεση γενικά για τους ..εξ Ελλάδος, η συντάκτρια του αρθριδίου μας κάνει δωρεάν μαθήματα μισαλλοδοξίας, ενώ υποτίθεται ότι είναι οι και καλά σούπερ αντι-ρατσιστές, σφόδροι πολέμιοι του κάθε Κουλία και υπέρμαχοι των επιδομάτων για τον κάθε τρίτο αλλοδαπό. Ο αντιρατσισμός μας δηλαδή εξαντλείται μόνο στον κάθε ταλαίπωρο Πακιστανό, Ινδό, Φιλιππινέζο, Σύριο και Παλαιστίνιο, ο οποίος άμα λάχει με τα σούπερ επιδόματα του κ. Νεοκλή μπορεί να πάει και μια βόλτα μέχρι το Ρεάλ-Μπάρτσα, όχι όμως στους (άντε μην το πω)καλαμαράες, οι οποίοι ας μη ξεχνούμε ότι έκαναν και μια “εισβολή” σ’ αυτό τον τόπο (βλ. ομιλία στο Brookings)!

Παράλληλα, καλό θα ήταν να μας ενημερώσει η αρχισυντάκτρια αν η ευθεία μομφή κατά των μισθών των ακαδημαϊκών αφορά μόνο στον κ. Τσούκα ή γενικότερα σε ολόκληρη την ακαδημαϊκή κοινότητα; Άραγε οι βολές αυτές εκτοξεύονται και κατά ακαδημαϊκών όπως π.χ. ο κ. Γουλιάμος, όπως ο μέχρι πρότινος Υπ. Παιδείας, κ. Α. Δημητρίου και κάποιοι άλλοι (Ελλαδίτες, Ε/Κύπριοι και Τ/Κύπριοι) που εξυμνούν το καθεστώς;  Ή μήπως θα πρέπει και ο μισθός των καθηγητών να προσαρμόζεται αναλόγως των φρονημάτων τους;

Επί της ουσίας τώρα. Η μόνιμη επωδός των κυβερνώντων ευθύς αμέσως εξερράγησαν τα 100 τόσα εμπορευματοκιβώτια στη Ναυτική Βάση «Ευάγγελος Φλωράκης» στις 11 περασμένου Ιουλίου, σκορπώντας το θάνατο σε 13 ηρωικούς συμπολίτες μας και προκαλώντας ανεπανόρθωτες ζημιές στην οικονομική και ενεργειακή υποδομή της χώρας, ήταν ότι «ναι, αλλά ξέρετε κάποτε σ’ αυτό τον τόπο έγινε και ένα πραξικόπημα»! Καθ’ αυτούς, το πραξικόπημα είναι το αιώνιο συγχωροχάρτι για οποιαδήποτε αδυναμία, ατολμία, ..βλακεία (ουπς, σαν να ακούω την κυρία Μήνυση Οχληρίογλου να μου κτυπά την πόρτα!) και εν πάση περιπτώσει για το οποιοδήποτε σοβαρό ή μη λάθος τους.

Στα πλαίσια αυτά και η συντάκτρια του αρθριδίου αφήνει παρόμοιες μπηχτές και για τον κ. Χ. Τσούκα, ότι διαθέτει επιλεκτική μνήμη και άλλα ευφάνταστα συναφή. Αντιστρέφοντας τα ερωτήματα που υποβάλλει στον καθηγητή, θα ήθελα (με όλο το σέβας, εννοείται) να της υποβάλω 3 ανάλογα ερωτήματα:

1.   Από το Φεβρουάριο του 2008, εδώ και 4 χρόνια δηλαδή, τι ενέργειες κάνατε όντας κυβερνώντες ώστε να προσάγετε ενώπιον της Δικαιοσύνης τους ενόχους της προδοσίας του ’74; Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!

2.   Τον παρανόμως ασκούντα καθήκοντα Προέδρου τότε, κ. Γλαύκο Κληρίδη, γνωρίζετε ποιο κόμμα βάφτισε ως «Καλό Καραβοκύρη»; Είναι το ίδιο κόμμα που στήριξε και τον πατέρα του το ’60 κατά του Μακαρίου, είναι το ίδιο κόμμα που δεν καταψήφισε το να ονομαστεί ο Γρίβας «άξιο τέκνο της πατρίδας».

3.   Γνωρίζετε τι είναι το γλυκό καρυδάκι; Αν όχι, ρωτήστε τους συντρόφους σας όταν κερνούσαν τους πραξικοπηματίες. Τα μαθήματα αντι-πραξικοπηματισμού και δήθεν αντίστασης άστε τα για τις ..καλοκαιρινές κατασκηνώσεις.

Και δεν έφταναν μόνο αυτά, η ίδια συντάκτρια την επόμενη μέρα (02/02/12), στην ίδια φυλλάδα, συνέχισε ακάθεκτη το βιολί της με ακόμα χειρότερη διάθεση:

Είναι πραγματικά απορίας άξιο το πώς οι θεωρητικά θιασώτες της φιλίας και αλληλεγγύης των λαών, του σεβασμού και της κατανόησης, αυτοί που δεν διστάζουν να διοργανώσουν στις Φοινικούδες θερμόαιμες αντι-διαδηλώσεις στήριξης των δικαιωμάτων του κάθε αλλοδαπού, πως με τόση ευκολία ουσιαστικά ..διαολοστέλνουν ένα διακεκριμένο ακαδημαϊκό, επειδή (α) είπε ..τα αυτονόητα και (β) είναι και εξ Ελλάδος! Να μην ανησυχεί η αγαπητή κυρία «Γκ», ο κύριος Χ. Τσούκας έχει έδρα και στο Warwick στην Αγγλία και δεν θα μείνει άνεργος. Τα κρατικά ταμεία, της υπενθυμίζω, δεν ανήκουν ούτε στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος, ούτε στο λαϊκό κίνημα – ανήκουν στο Κράτος. Αν η αγαπητή κυρία «Γκ» θεωρεί ότι οι ακαδημαϊκοί είναι δυσανάλογα υψηλόμισθοι, ας υποβάλει πρόταση στο σύντροφο Κίκη να τους κάνει περικοπές, αν έχει τα κότσια.

Επιπρόσθετα, η κυρία «Γκ» αποδεικνύεται και ανενημέρωτη. Ο κ. Χ. Τσούκας έχει εκδώσει δεκάδες άρθρα και συγγράματα, έχει λάβει μέρος και σε τηλεοπτικές εκπομπές στις οποίες άσκησε δριμεία κριτική στο ευρύτερο ελλαδικό πολιτικό σύστημα για την κατάντια που έχει προκαλέσει στον ελληνικό λαό. Αλλά, προφανώς για την κυρία «Γκ» αυτά είναι ..ψιλά γράμματα, μπροστά στην «αναίδεια» του κ. Χ. Τσούκα να μιλήσει υποτιμητικά για τον πρώτο πολίτη μας.

Ο ανθελληνισμός σας κυρία «Γκ» είναι πηγαίος, βαθύτατα ριζωμένος στο DNA σας και όσο κι αν προσπαθείτε να μην τον αναδεικνύετε, είναι σαν τον έρωτα και το βήχα: δεν κρύβεται. Για άλλη μια φορά αποδείξατε πόσο χυδαία κομματική φυλλάδα μπορείτε να γίνετε, όταν δεν επιδεικνύεται καν τον απαιτούμενο σεβασμό και εκτίμηση προς το αδελφό (για μας) ελληνικό κράτος, στο οποίο χιλιάδες Κύπριοι κατέφυγαν μετά το ’74 βρίσκοντας δουλειά, στο οποίο χιλιάδες Κύπριοι φοιτητές σπούδασαν και σπουδάζουν δωρεάν, το οποίο αποτελεί το ΜΟΝΑΔΙΚΟ διαχρονικό στήριγμα της Κύπρου στον αγώνα επιβίωσής της.

Μπορεί να θεωρείτε ότι με τα εξ αμάξης που φορτώσατε στον κ. Χ. Τσούκα πλήξατε προσωπικά έναν άνθρωπο, το σίγουρο όμως είναι ότι επιβεβαιώσατε πόσο δίκιο είχε ο ίδιος στην επιστολή του και πόσο ορθή ήταν η απόφασή του να μην παραστεί στην εκδήλωση του Πανεπιστημίου. Συνεχίστε αμέριμνοι τον ύπνο του δικαίου..

Της ..ευελιξίας το κάγκελο!

Όταν ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δηλώνει ότι "οι συνομιλίες καρκινοβατούν", δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: είτε ότι μπλοφάρει για να θολώσει τα νερά στον αντίπαλο (πολύ προχώ μου ακούγεται), είτε ότι έχει σηκώσει λευκή πετσέτα (το πιθανότερο). Η πιο απλή αλλά ταυτόχρονα και πιο ρεαλιστική ανάλυση της δήλωσης του ΠτΔ λέει ότι: η όλη φιλοσοφία της σχολής του καλού παιδιού, της ευέλικτης τακτικής, της δήθεν ρεαλιστικής προσέγγισης, της λογικής της «λύσης κυπριακής ιδιοκτησίας», της πολιτικής των δείπνων και των κουμπαριών, έχει ΑΠΟΤΥΧΕΙ ΠΑΤΑΓΩΔΩΣ! Θυμηθείτε απλώς και τι δεν έλεγαν οι διάφοροι ..ανανιστές πριν 7 χρόνια (μετά το δημοψήφισμα): ότι για τη μη λύση φταίει ο κακός ο Τάσσος, οι κακομαθημένοι Ελληνοκύπριοι, τα κακά ΜΜΕ που παραπλανούν τον κόσμο, η σάρα, η μάρα και το κακό συναπάντημα..

Τέσσερα ήδη χρόνια ..ευέλικτης διακυβέρνησης, τι ακριβώς πέτυχε η εν λόγω σχολή; Το απόλυτο τίποτε! Ή μάλλον λάθος, πέτυχε κάτι: να δώσει περαιτέρω παραχωρήσεις στην άλλη πλευρά χωρίς απολύτως ΚΑΝΕΝΑ αντάλλαγμα. 5 χρόνια διακυβέρνησης Βασιλείου, 10 χρόνια διακυβέρνησης Κληρίδη, 5 χρόνια διακυβέρνησης Χριστόφια, γιατί κανένας τους δεν κατάφερε να το λύσει; Ο κακός ο Τάσσος έφυγε. Γιατί αυτοί οι "καλοί" που ..θέλουν λύση (όχι σαν εμάς τους απορριπτικούς που και καλά δεν θέλουμε) δεν μπόρεσαν να το λύσουν; Γιατί ενώ τραπεζώνουν συναγελαζόμενοι τον κατακτητή οι κάθε Αναστασιαδο-Θεμιστοκλέους μετά τρώνε στη μούρη ένα "είμαστε δύο κράτη" από τον Ντερβίς εφέντη; Γιατί ενώ ο Χριστόφιας με το ..σύντροφο Μεχμέτ Αλί χορεύουν κ τραγουδούν στα φεστιβάλ της ΠΕΟ, ο τελευταίος δεν έδωσε ποτέ κανένα ..αντίδωρο στον πρώτο; Τι σόι συντροφιές και φιλίες είν’ αυτές που μόνο ο ένας δίνει και ο άλλος υφαρπάζει περιπαιχτικά;

Πόσα χαστούκια πρέπει να φάμε ακόμα από τα "αδέλφια" του Βορρά για να αλλάξουμε επιτέλους τακτική; Πότε θα αντιληφθούμε επιτέλους ότι το πρόβλημα δεν είναι ούτε ψυχολογικό δικό μας, ούτε ότι δήθεν κάποιοι από μας θέλουν και άλλοι δεν θέλουν λύση. Το κυπριακό μέσα στην πολυπλοκότητα του είναι ταυτόχρονα και ένα πολύ απλό ζήτημα: το κλειδί το κρατούν οι πασάδες της Άγκυρας κι όσο εμείς με γαλιφιές προσπαθούμε να τους εξευμενίσουμε, τόσο πιο απαιτητικοί γίνονται. Η Τουρκία είναι σαν την "σκληρή" γκόμενα: όσο περισσότερο προσπαθείς να τη ρίξεις με γλειψίματα και παρακάλια, τόσο περισσότερες χυλόπιτες θα φας απ αυτήν. Αντιθέτως αν της ρίξεις και κανένα χαστούκι, σίγουρα θα σου δώσει σημασία..!

Η πολιτική μας ηγεσία διαχρονικά από το '74 και μετά (με κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις), ακολούθησε πιστά τη γραμμή του "σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω". Δίνουμε 5, παίρνουμε μισό. Δίνουμε άλλα 5, δεν παίρνουμε τίποτε κ απλώς μουρμουρούμε. Το 1974 η Τουρκία ήταν διεθνώς απομονωμένη, στο εδώλιο του κατηγορουμένου, με όλα τα ψηφίσματα εις βάρος της. Σήμερα είναι ισότιμος συνομιλητής χωρίς κανένα "βάρος" στις πλάτες της, με εκ περιτροπής προεδρία στο τσεπάκι, με εποίκους διασφαλισμένους, με σταθμισμένη ψήφο παραμάσχαλα, με όλα τα φόντα υπέρ της και στην καλύτερη γι αυτήν περίπτωση θα είναι συν-κυρίαρχη παντού και στη χειρότερη θα έχει απλώς το ανεξάρτητο κράτος της στο Βορρά.

Κι εμείς; Τι ακριβώς κερδίσαμε τόσες δεκαετίες παριστάνοντας τους ..μακάκες;; Τη συμπαράσταση των αρμενίων κ των λατίνων! Εγώ ξέρω ότι όταν τρως καρπαζιές ή ανταποδίδεις ή προσπαθείς να βρεις συμμάχους να σε βοηθήσουν να ανταποδώσεις. Εμάς μας φτύνουν και νομίζουμε ότι βρέχει! Εφόσον στο ρόλο του καρπαζοεισπράκτορα δεν μας φτάνει κανείς, τουλάχιστον για μια φορά αυτό το ..τιμημένο το αέριο που ανακαλύψαμε, ας το αξιοποιήσουμε για μια φορά υπέρ μας. Με δηλώσεις του στυλ «θα έχουν και οι Τουρκοκύπριοι οφέλη, ανεξαρτήτως της λύσης», απλά επιβεβαιώνουμε ότι είμαστε ανεπίδεκτοι μαθήσεως. Αν είχαμε ηγεσία με καρύδια θα τους λέγαμε «Θέλετε να βάλετε κι εσείς το δάχτυλο στο βάζο με το μέλι; Λύστε το χθες!. Αν όχι, άντε γεια και αεριστείτε μόνοι σας.». Ως γνωστόν όμως, το ΑΝ το σπείραν αλλά δεν φύτρωσε..