Γιατί τόση ρητορική μίσους;

Απορριπτικοί, ενδοτικοί, πατριδοκάπηλοι, ανθέλληνες, αντιομοσπονδιακοί, τουρκόφιλοι, υπερπατριώτες, δουλοπρεπείς, οπαδοί της διχοτόμησης, ναινέκοι, ρατσιστές, οσφυοκάμπτες και πάει λέγοντας. Ένα ανεξάντλητο λεξιλόγιο ανταλλαγής χαρακτηρισμών μεταξύ των "αντίπαλων σχολών σκέψης" του κυπριακού, που αρχίζει από τις απλές προσβολές και φτάνει στις χειρότερες ύβρεις. Μία εντελώς ανεξήγητη ρητορική απύθμενου μίσους μεταξύ των ελληνοκυπρίων, που σε βάζει πραγματικά σε σκέψεις: αν μεταξύ μας διαθέτουμε τέτοια αστείρευτα αποθέματα έχθρας, σε σημείο που να δυσκολευόμαστε να συμφωνήσουμε σε 5 βασικά, πως θα κάνουμε χωριό αύριο με το σύνοικο στοιχείο;

Στη δική μου αντίληψη, θα ήταν κάπως καθησυχαστικό αν το συγκεκριμένο φαινόμενο περιοριζόταν μόνο στο επίπεδο των καθημερινών συζητήσεων μεταξύ απλών πολιτών. Στο κάτω-κάτω, ο καθένας έχει το δικαίωμα έκφρασης της άποψής του και κρίνεται από το επίπεδο και το ύφος της επιχειρηματολογίας του. Το τραγικό είναι που πρωταγωνιστές σ' αυτό το blame game γίνονται (ηθελημένα ή μη) τόσο πολιτικοί, όσο και ΜΜΕ.

Η εμπειρία του 2004 προφανώς δεν μας κατέστησε σοφότερους. Προσωπικά θυμάμαι έντονα ότι η προ και μετά Ανάν εποχή είχε αφήσει πολύ έντονα τα σημάδια της διχόνοιας οριζόντια σε ολόκληρη την κυπριακή κοινωνία. Δεν υπήρχε οικογένεια, γραφείο, καφενείο ή άλλος χώρος κοινωνικής συνέυρεσης που να μην έζησε τουλάχιστον έναν καυγά για το κυπριακό. Πλέον, πέραν των παραδοσιακών χώρων και τρόπων αντιπαράθεσης επιχειρημάτων, στο παιγνίδι έχει μπει ίσως και πιο ενεργά από όλους το διαδίκτυο και ειδικά τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης.

Είναι λες και παρακολουθείς ποδοσφαιρικό ντέρμπι μεταξύ αιωνίων αντιπάλων, οι οποίοι προσπαθούν καθημερινά μετά μανίας και διά πυρός και σιδήρου να επικρατήσουν. Κι αν στο ποδόσφαιρο αυτά είναι λίγο πολύ αναμενόμενα, το να γίνονται σημεία αναφοράς στην πολιτική ατζέντα που αφορά στο μέλλον μιας ολόκληρης χώρας κι ενός ολόκληρου λαού, προσωπικά το θεωρώ απαράδεκτο.

Γιατί όποιος εκφράζει κάποιες ανησυχίες/επιφυλάξεις για το μοντέλο λύσης που εκκολάπτεται πρέπει αμέσως να θεωρείται ότι δεν θέλει λύση; Γιατί από την άλλη όποιος είναι αισιόδοξος και θετικός με την όλη διαδικασία (ειδικά μετά την εκλογή Ακκιντζί), πρέπει να θεωρείται προδότης; Όλοι θεωρητικά τουλάχιστον νοιαζόμαστε για το μέλλον τούτου του δύσμοιρου τόπου. Κανείς δεν είναι πιο πατριώτης από τον άλλο επειδή φωνάζει ότι "Η Κύπρος είναι ελληνική", ούτε ο άλλος αγαπά την πατρίδα του λιγότερο επειδή πάει σε δικοινοτικές συναντήσεις στα κατεχόμενα.

Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι το 2015 θα δούμε τον επαναληπτικό του αγώνα που είδαμε το 2004. Κανένα σχέδιο λύσης δεν θα έχει την παραμικρή προοπτική αν αντικρίζεται μονίμως με έχθρα και καχυποψία. Ο σεβασμός στην αντίθετη άποψη είναι θέμα παιδείας, η οποία στην Κύπρο προφανώς απουσιάζει, εφόσον επικρατεί το ...γινάτι απλώς και μόνο για να αποδείξουμε ότι "εμείς είχαμε δίκιο εξ αρχής". Κανείς δεν κατέχει την απόλυτη αλήθεια στο κυπριακό και κανείς δεν είναι τόσο ικανός μάντης που να μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια το μέλλον.

Γόνιμη, με επιχειρήματα, πολιτική ανταλλαγή απόψεων χρειαζόμαστε. Και υπομονή. Μπορούμε;

Γιατί ΠΡΕΠΕΙ να πετύχει ο Τσίπρας

Η εκλογή του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί υπό τις παρούσες συνθήκες και μια μίνι πολιτική επανάσταση. Κατ' αρχάς, είναι η πρώτη φορά στα 200 σχεδόν χρόνια ιστορίας της Ελληνικής Δημοκρατίας που η Αριστερά αναρριχάται στην εξουσία σχεδόν αυτόνομα, με δικό της Πρωθυπουργό, δικό της προεκλογικό πρόγραμμα, δικό της Υπουργικό Συμβούλιο και δικές της ...περγαμηνές. Ο ελληνικός λαός, προφανώς αφού απηύδυσε με όλους τους προηγούμενους που για δεκαετίες τον διακυβέρνησαν, αφού υπέμεινε τα πάνδεινα την τελευταία τροϊκανή πενταετία, αποφάσισε να στραφεί προς την εναλλακτική επιλογή της αντιμνημονιακής αριστεράς.

"H Ελπίδα έρχεται", έλεγε το προεκλογικό σλόγκαν του Α. Τσίπρα. Και ήρθε την περασμένη Κυριακή. Πόσο θα μας μείνει όμως; Ο Πρωθυπουργός και οι Υπουργοί του επιδιώκουν με κάθε ευκαιρία να περάσουν το μήνυμα ότι είναι μια αντισυστημική Κυβέρνηση, που δεν έχει καμία σχέση με όλες τις προηγούμενες. Η απουσία γραβάτας, η επίσκεψη στην Καισαριανή, η άρνηση θρησκευτικής ορκομωσίας, η κατάργηση λιμουζινών και φρουρών για τους Υπουργούς, η μείωση του αριθμού των Υπουργείων, η ψυχρή υποδοχή στον Ντάισελμπλουμ, όλα συνηγορούν στο "ξεχάστε αυτά που ξέρατε". 

Η ρητορική, το ύφος, ακόμη και το ..body language της νέας Κυβέρνησης απέναντι στη λογική του μνημονίου θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί από διπλωματικά αντίθετη μέχρι προκλητικά εχθρική. Καουμποϊλίκια; Παλληκαρισμοί; Τζάμπα μαγκιές; Ενδεχομένως, Η εύλογη απάντηση βέβαια είναι "Και με τις γραβατωμένες υπόδουλες ευγένειες, τι κερδίσαμε;".

Αυτό που σε κάθε περίπτωση ο Τσίπρας και οι συνεργάτες του θέλουν να περάσουν προς τα έξω είναι ότι το "ελληνικό μνημονιακό μοντέλο" απέτυχε. 5 χρόνια απίστευτα σκληρής λιτότητας και το χρέος αντί να μειώνεται αυξάνεται, η ανεργία το ίδιο, οι συνθήκες ζωής χειροτερεύουν, ανάπτυξη δεν έρχεται, ΩΣ ΕΔΩ! Η θεραπεία του ασθενούς που λέγεται ελληνική οικονομία πρέπει να αλλάξει ΤΩΡΑ. Θεωρητικώς, έχουν όλα τα δίκια με το μέρος τους. Πρακτικά όμως, ποια είναι η αντιπρόταση;

Η Ελλάδα από την περασμένη Κυριακή βαδίζει σε ένα πολύ επικίνδυνα τεντωμένο σχοινί. Όλη αυτή η αντιμνημονιακή πολεμική που έχει αναπτυχθεί προφανώς ενισχύουν τη διαπραγματευτική της ισχύ. Μέχρι πόσο όμως είναι διατεθειμένος να το τραβήξει ο Αλέξης; Τα λεφτά αρκούν για ακόμη 40 μέρες περίπου. Θα πρέπει μέχρι τότε να εξευρεθεί κάποια λύση. Αν δεν, τι γίνεται τότε; Υπάρχει σχέδιο Β; Θα φύγει η Ελλάδα από την ευρωζώνη; Τι θα σημαίνει κάτι τέτοιο για την υπόλοιπη Ευρώπη; Θα ζητήσει βοήθεια από τη Ρωσία; Κι αν ναι, με τι ανταλλάγματα; Σε όλα τα πιο πάνω ερωτήματα, η απλοϊκή μου απάντηση είναι ότι "δεν γνωρίζω". Δεν επικρίνω, ούτε επικροτώ. Αναμένω με αγωνία. 

Προσωπικά, ακόμη δεν είμαι σίγουρος αν όλο αυτό που ζούμε είναι μια τεράστια μπλόφα που αύριο θα ξεφουσκώσει ατάκτως ή αν όντως αυτά που λέει ο Τσίπρας τα εννοεί. Διατηρώ τεράστιες επιφυλάξεις. Ειλικρινά εύχομαι να πετύχει. Πρέπει να πετύχει. Όχι γιατί έχω οποιαδήποτε ανησυχία για το πολιτικό μέλλον είτε του Τσίπρα είτε του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά για το καλό της Ελλάδας. Το οποίο, στο τέλος της ημέρας, δεν θα είναι καλό μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για όλη την Ευρώπη (της Κύπρου συμπεριλαμβανομένης). Η οποιαδήποτε τυχόν διαπραγματευτική επιτυχία της Ελλάδας σήμερα, θα είναι επιτυχία και για άλλους αύριο.

Αν το "πείραμα Τσίπρας" πετύχει, αναπόφευκτα θα λειτουργήσει ως ντόμινο, αρχής γενομένης από τις υπόλοιπες μεσογειακές χώρες. Αν όμως αποτύχει, οι εξελίξεις εκτιμώ ότι θα είναι χειρότερες απ' ότι πριν αναλάβει ο κ. Τσίπρας και η άνοδος ακραίων και αντιδραστικών δυνάμεων (βλ. Χρυσή Αυγή) μοιραία. Και φυσικά θα σημάνει το τέλος της οποιασδήποτε πλέον σκέψης για εξεύρεση λύσεων εκτός μνημονίου. Τα πάντα θα κριθούν εκ του αποτελέσματος. Λίαν συντόμως. Ελπίζω η γεύση του να μην είναι πικρή.  

Η χρυσή ευκαιρία της ΕΔΕΚ

Η παραίτηση Ομήρου ανέδειξε μια σειρά από παραμέτρους, οι οποίες καταδεικνύουν περίτρανα γιατί η ΕΔΕΚ, 45 χρόνια μετά την ίδρυσή της, εξακολουθεί να πετά σε χαμηλές πτήσεις και μάλιστα με πτωτική πορεία. Η ΕΔΕΚ ήταν και δυστυχώς παραμένει ένα κόμμα προσωποπαγές. Αναμφισβήτητα, η ηγετική φυσιογνωμία του ιδρυτή της επισκίαζε τα πάντα στα πρώτα χρόνια της ζωής του κόμματος. Και αν μπορεί να πει κάποιος ότι ήταν περίπου αναμενόμενο ο Βάσος Λυσσαρίδης να ηγείται της ΕΔΕΚ στα πρώτα 32(!) χρόνια της ζωής της, η συνέχεια επί Γιαννάκη Ομήρου ήταν σχεδόν πανομοιότυπη.

Σε όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα της Κύπρου κατά την τελευταία 15ετία παρατηρήθηκαν άκρως σημαντικές αλλαγές στην ηγεσία τους. ΟΛΑ τα κόμματα άλλαξαν Πρόεδρο ή Γενικό Γραμματέα, ορισμένα μάλιστα και 2 φορές. Γιατί η ΕΔΕΚ έπρεπε να αποτελεί τη μοναδική εξαίρεση; Ο Βάσος Λυσσαρίδης το 2001, σε ηλικία 81 ετών, ουσιαστικά περίπου εξωθήθηκε σε παράδοση της προεδρίας της ΕΔΕΚ μετά την πανωλεθρία των τότε Βουλευτικών εκλογών, όπου η ΕΔΕΚ πήρε το χαμηλότερο ποσοστό της ιστορίας της. Αν η ΕΔΕΚ αντί 6,5% που πήρε τελικά σε εκείνες τις εκλογές έπαιρνε 12%, κανείς δεν ξέρει αν όντως θα γινόταν παράδοση σκυτάλης. 

Ομοίως και τώρα. Ο Γιαννάκης Ομήρου, μετά από 14 χρόνια στο τιμόνι του Κινήματος οδηγήθηκε σε παραίτηση, μετά από μια σειρά από αποτυχημένα αποτελέσματα, λάθη και παραλείψεις, για τα οποία, βεβαίως δεν ευθύνεται αποκλειστικά ο ίδιος. Αν η ΕΔΕΚ είχε ψηλότερα εκλογικά ποσοστά, αν έκανε διαφορετικούς χειρισμούς στο θέμα των Προεδρικών, αν δεν υπήρχε η εμπλοκή στελεχών της στο σκάνδαλο του ΣΑΠΑ κλπ κλπ, ο Γιαννάκης Ομήρου πιθανότατα θα παρέμενε στην ηγεσία του κόμματος για άλλα 14 χρόνια. Προσθέστε μάλιστα σε όλη αυτή τη σουρεάλ μονολιθικότητα την απείρου κάλλους πρόνοια του τελευταίου Καταστατικού Συνεδρίου της που λέει ότι ο περιορισμός των θητειών θα τεθεί σε εφαρμογή από το 2021 και μετά, από την οποία θα εξαιρείται ο Πρόεδρος..!

Η ΕΔΕΚ επί ηγεσίας Ομήρου δεν παρουσίασε κάποια αξιοζήλευτη εκλογική επιτυχία, ούτε μπορεί να της πιστωθεί κάποια σημαντική πολιτική παρέμβαση, με εξαίρεση την (αναπόφευκτη) αποχώρησή της από τη διακυβέρνηση Χριστόφια. Σε απόλυτους αριθμούς, ο κ. Ομήρου παρέλαβε την ΕΔΕΚ στο 6,5% από τον κ. Λυσσαρίδη και την παραδίδει στο 7% (βλ. περσινές Ευρωεκλογές) στον επόμενο.  

Η ζωή στην ΕΔΕΚ, παρόλ' αυτά, συνεχίζεται. Και είτε αποδέχεσαι τα νέα δεδομένα και κοιτάζεις πως να τα αξιοποιήσεις καλύτερα, είτε μένεις κλαυθμυρίζοντας να αναπολείς μοιρολατρικά το ένδοξο(;) παρελθόν. Η "υποδοχή" της παραίτησης Ομήρου κατέδειξε ακόμη πιο περίτρανα το πόσο προσωποπαγές κόμμα είναι: παρακάλια για να ανακαλέσει και να επιστρέψει πίσω, δηλώσεις περί "πραξικοπήματος", στοχοποίηση συγκεκριμένων προσώπων ως υπαιτίων επειδή τόλμησαν να αμφισβητήσουν την αυθεντία του ηγέτη, συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας(!) και πάει λέγοντας. Ο άνθρωπος δεν άντεξε το βάρος, ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΕ. Πυροβολώντας βέβαια και χαρακτηρίζοντας τους συναγωνιστές του ως υποκριτές.. Τελεία και παύλα. Σεβαστή η απόφασή του, προχωρούμε στο παρασύνθημα. Όπως η ΕΔΕΚ έζησε και χωρίς το Λυσσαρίδη, έτσι προφανώς θα ζήσει και χωρίς τον Ομήρου. Στο χέρι της νέας ηγεσίας είναι αν θα τα καταφέρει.

Ανέκαθεν θεωρούσα ότι η ΕΔΕΚ, ενώ έχει όλα τα φόντα για να πρωταγωνιστεί, εντούτοις λειτουργεί ως ένα κλειστό γκέτο, στο οποίο δύσκολα μπορεί να εισέλθει τρίτος. Το σοκ από την παραίτηση Ομήρου είναι μιας πρώτης τάξεως χρυσή ευκαιρία για την ΕΔΕΚ να προβεί σε μια εκ βάθρων ανανέωση σε όλα τα επίπεδα, να ανοιχτεί πραγματικά στην κοινωνία και να της δώσει το μήνυμα ότι "τέρμα, αλλάζουμε". Είναι πανευρωπαϊκή παραδοξότητα το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα μιας χώρας να κυμαίνεται σε τόσο χαμηλά επίπεδα. Δεν μπορεί πάντα να ευθύνονται όλοι οι άλλοι, προφανώς κάτι δεν πάει καλά και εκ των έσω. 

Το πρόβλημα είναι ότι για την ΕΔΕΚ αυτή είναι μεν μια χρυσή ευκαιρία, ίσως όμως και η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ. Ή θα γίνει ριζική αναγέννηση και πραγματικός εκσυγχρονισμός της λειτουργίας του κόμματος ή θα μπει λουκέτο μια και καλή. Η επιλογή έγκειται αποκλειστικά πρώτα στη βάση και μετά στη νέα ηγεσία της.

Γι' αυτό αγαπάμε την Εθνική Μπάσκετ!

Η βασικότερη διαφορά του ποδοσφαίρου από το μπάσκετ είναι ότι στο μπάσκετ κερδίζει ΠΑΝΤΑ ο καλύτερος. Από το 1987 και μετά, τότε που ο Γκάλης, ο Γιαννάκης, ο Φασούλας, και τα άλλα παιδιά μας έμαθαν όλους την πορτοκαλί μπάλα, η Εθνική Ελλάδος καθιερώθηκε τόσο σε ευρωπαϊκό, όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο, ως μια υπολογίσιμη αξιόμαχη δύναμη, ικανή ακόμη και για το καλύτερο. 

Η σημερινή Εθνική, του Φώτη Κατσικάρη, του Μπουρούση, του Καλάθη, του Ζήση, του Καϊμακόγλου, του Αντετοκούμπο και των άλλων παλικαριών, προσωπικά με έχει ενθουσιάσει. Είναι ίσως η πρώτη φορά που η έννοια ΟΜΑΔΑ έχει αποκτήσει πλήρες περιεχόμενο. Κατ' αρχάς στη σημερινή Εθνική ΔΕΝ υπάρχει ένας σταρ, που να υπερκαλύπτει με το αστέρι του τους υπολοίπους. ΔΕΝ υπάρχει ο Γκάλης, ΔΕΝ υπάρχει ο Γιαννάκης, ΔΕΝ υπάρχει ο Διαμαντίδης, ΔΕΝ υπάρχει ο Σπανούλης. Θεωρητικά μπορεί να πει κανείς ότι αυτό σημαίνει ότι απουσιάζει ο ηγέτης που θα πάρει την ομάδα στους ώμους του, όταν τα βρει σκούρα. Αν και εν μέρει μπορεί να έχει μια λογική αυτό, η ηχηρή απάντηση είναι ότι δεν μας πειράζει όποιος κι αν χρειαστεί να κάτσει στον πάγκο, γιατί είναι ΟΛΟΙ ΚΑΛΟΙ!

Υπάρχουν σήμερα ΔΩΔΕΚΑ ισάξιοι παίκτες. Παλιότερα υπήρχε μια βασική πεντάδα, άλλοι 2-3 που μπαινόβγαιναν ανάλογα με την εξέλιξη και οι υπόλοιποι απλά έβραζαν τον πάγκο. Σήμερα, ανά πάσα στιγμή μπορεί να αντικατασταθεί οποιοσδήποτε. Δεν σε πιάνει πανικός όταν πχ φορτωθεί κάποιος με φάουλ ή τραυματιστεί. Ξέρεις ότι υπάρχει αμέσως ισάξια ρεζέρβα. Αυτό για έναν προπονητή, αλλά και για την ίδια την ομάδα, είναι ασύλληπτα τεράστιο προσόν, να μην εξαρτάται αποκλειστικά η απόδοση από 1-2 παίκτες, τους οποίους άμα χάσεις χάθηκες. 

Η ομάδα αυτή έχει και ένα άλλο πολύ μεγάλο ατού, ολίγον σπάνιο τα προηγούμενα χρόνια για ελληνική ομάδα, που είναι επίσης πάρα πολύ σημαντικό: ΔΕΝ τα χάνει! Και δεν εννοώ τα καλάθια. Εννοώ ότι η ομάδα ΔΕΝ πανικοβάλλεται, όταν βρεθεί πίσω στο σκορ ή όταν πάρει τα πάνω του ο αντίπαλος. Με ένα "μαγικό" τρόπο, εκεί που νομίζεις ότι ο αντίπαλος πήρε φόρα και όπου να 'ναι θα την προσπεράσει, εμφανίζονται ξαφνικά η ψυχραιμία και η λογική (καθόλου ελληνικά χαρίσματα) και επαναφέρουν την τάξη, στο άψε σβήσε. 

Αυτά όλα βέβαια ίσχυσαν μέχρι τώρα στη φάση των ομίλων, όπου θεωρητικά οι αντίπαλοι ήταν πιο "βατοί" (η Κροατία και η Αργεντινή βέβαια, κάθε άλλο παρά υποδεέστεροι μπορούν να θεωρηθούν). Αύριο αρχίζουν τα πλέι-οφ, πρώτα με τη Σερβία. Τώρα είναι η ώρα να δείξει η Εθνική πραγματικά από τι μέταλλο είναι φτιαγμένη, όταν οι αγώνες θα είναι χωρίς αύριο. Δεν φημίζομαι για το ένστικτό μου, όμως κάτι μέσα μου λέει ότι σ' αυτό το Μουντομπάσκετ έχουμε να γευτούμε πολλές χαρές ακόμη..  

Η Ημικρατική μας Ανεπάρκεια

Παραμονή Πρωτοχρονιάς, γύρω στο μεσημέρι και μετά από "πυρετώδεις διαβουλεύσεις", το Υπουργικό Συμβούλιο κατέληξε στην ανακοίνωση των ονομάτων των νέων Δ.Σ. των Ημικρατικών Οργανισμών. Είχαν προηγηθεί βαρύγδουπες δηλώσεις εκ μέρους της Κυβέρνησης, οι οποίες λίγο πολύ δημιούργησαν ένα κλίμα με βάση το οποίο θα ανέμενε κανείς να διοριστούν περίπου οι διάνοιες της NASA!

Προεκλογικά (βλ. φώτο πιο κάτω), ο υποψήφιος τότε Νίκος Αναστασιάδης μας είχε υποσχεθεί χρηστή διοίκηση, διαφάνεια, ισοπολιτεία και αξιοκρατία. Μετεκλογικά, φαίνεται ότι μάλλον κάπου όλα αυτά ξεχάστηκαν ή, ως συνήθως, αποδείχθηκαν φρούδες υποσχέσεις άνευ αντικρίσματος.

Έστω όμως ότι στις προεκλογικές περιόδους πολλά λέγονται καθ' υπερβολήν. Όταν όμως μόλις ΤΡΕΙΣ μέρες πριν την ανακοίνωση των ονομάτων, ο ΠτΔ δήλωνε με έμφαση ότι "θα επιλεγούν οι ικανότεροι για τους Ημικρατικούς", λογικό και επόμενο δεν ήταν να αναμένει κανείς κάποια συνάφεια μεταξύ λόγων και έργων; Προφανώς όχι τελικά.. 

Μέσα από μια προσεκτική ανάγνωση των ονομάτων, θα διαπιστώσει σχετικά εύκολα κάποιος ότι για άλλη μια φορά κυριάρχησε η ημετεροκρατία, οι κουμπαριές, η προφανής σύγκρουση συμφερόντων, η μη τήρηση των απαιτούμενων προσόντων, η καταφανής εμπλοκή των κομμάτων κλπ. Πώς είναι δυνατόν, για παράδειγμα, Πρόεδρος της ΑΗΚ να διορίζεται ένας ...οδοντίατρος (ο οποίος συμπτωματικά είναι και κουμπάρος του Προέδρου του ΔΗΚΟ); Και γιατί στην ΑΗΚ δεν διορίστηκε ένας τεχνοκράτης, όπως στην ΑΤΗΚ και την Αρχή Λιμένων, εφόσον οδεύει κι αυτή προς ιδιωτικοποίηση;

Πόση γνώση του αντικειμένου μπορεί να έχει ένας ..βιολόγος ως νέος Πρόεδρος του ΚΟΤ; Πώς γίνεται Πρόεδρος του ΡΙΚ να διορίζεται άτομο που εργάζεται σε ανταγωνιστικό προς το ΡΙΚ Μέσο Ενημέρωσης, που έχει ως επαγγελματικό προϊστάμενο τον Υπουργό Εσωτερικών, ο οποίος εποπτεύει διοικητικά ΚΑΙ το ΡΙΚ; Για ποιο λόγο έπρεπε σώνει και καλά στην Αναθεωρητική Αρχή Προσφορών, πέραν του διορισμού συνταξιούχου Προέδρου, να διοριστεί συγκεκριμένο κομματικό στέλεχος του οποίου η σύζυγος έχει άμεση επαγγελματική σχέση με την εν λόγω Αρχή; Γιατί στον Οργανισμό Ανάπτυξης Γης διορίστηκε Πρόεδρος ιδιοκτήτης ιδιωτικής εταιρείας ακινήτων; Δεν υπάρχει ίχνος υποψίας για σύγκρουση συμφερόντων; Έτσι είναι που επιλέγονται οι ικανότεροι; 

Όλα τα πιο πάνω, δεν τα λέω εγώ. Τα κατήγγειλε με ιδιαίτερη οξύτητα Βουλευτής του κυβερνώντος ΔΗΣΥ (Ρίκκος Μαππουρίδης) και στον οποίο η απάντηση που δόθηκε από το ίδιο το κόμμα ήταν ότι είναι προσωπικές του απόψεις. Μα προφανώς είναι προσωπικές του απόψεις, δεν ισχυρίστηκε κανείς ότι είναι κλεμμένες από άλλον! Επί της ουσίας των δηλώσεών του όμως, ουδέν σχόλιο;

Ο εμπαιγμός της νοημοσύνης των πολιτών συνεχίστηκε και με το θέμα που παρουσίασε ο Αναπλ. Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, ως μία περίπου φοβερή και τρομερή επιτυχία στη μάχη κατά του ρουσφετιού, με την άρση από τα ΔΣ των Ημικρατικών των αρμοδιοτήτων για προσλήψεις και προαγωγές, τις οποίες πλέον θα κάνει αποκλειστικά η ΕΔΥ. Άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς! Είπε κανένας ότι η ΕΔΥ είναι το κατεξοχήν αδέκαστο, αμερόληπτο και αξιοκρατικό σώμα, στο οποίο η κοινωνία έχει τυφλή εμπιστοσύνη ότι θα ασκεί αψεγάδιαστα τα καθήκοντά της; Ουσιαστικά δηλαδή μεταθέσαμε το βάρος της ευθύνης για την υλοποίηση του ρουσφετιού από τα Δ.Σ. των Ημικρατικών στην ΕΔΥ, της οποίας το παρελθόν δεν είναι και το πλέον αδιάβλητο. Μιλούμε για πολύ βαθιά τομή..

Την ίδια στιγμή, πόσο αξιόπιστα μπορούν να θεωρούνται τα κόμματα εκείνα που ενώ ασκούν κριτική στην Κυβέρνηση για συντήρηση της κομματοκρατίας, φαίνεται κι εκείνα να έδωσαν λίστες με ονόματα για δικά τους άτομα; Αν αυτό έγινε προφορικώς, γραπτώς, μυστικώς ή φανερώς, αν αφορά 1, 2, 25 ή 50 άτομα, ελάχιστη σημασία έχει. Το θέμα είναι μέχρι πότε θα συντηρείται η ίδια παλαιοκομματική νοοτροπία απλώς και μόνο χάρην της προώθησης των ημετέρων; Όταν αυτό το άλλοτε άτρωτο και ισχυρό Κράτος μας έφτασε στον πάτο, όταν αυτο-εξευτελιζόμενοι προσφύγαμε στην "επάρατη" Τρόικα για να μας σώσει, όταν έχουμε συνυπογράψει το κλείσιμο κάποιων Ημικρατικών και την ιδιωτικοποίηση άλλων, δεν φαντάζει τουλάχιστον παιδαριώδες να γίνεται "σφαγή" για το ποιος θα διοριστεί Μέλος μιας Επιτροπής; Όπως λέει και το γνωστό ποδοσφαιρικό σύνθημα "δεν είμαστε καλά, δεν βάζουμε μυαλό"...

Όπου φτωχός, με πυραυλάκατο..

Στις 19/12/2013, τα Υπουργεία Άμυνας Κύπρου και Ισραήλ προχώρησαν στη γνωστή υπογραφή συμφωνίας για την αγορά εκ μέρους της Κυπριακής Δημοκρατίας 2 πυραυλάκατων από το Ισραήλ με σκοπό την προστασία της κυπριακής ΑΟΖ (ασχέτως αν μέχρι πριν 3-4 χρόνια, ούτε καν ξέραμε τι σημαίνει ΑΟΖ). Η συμφωνία αυτή θα τεθεί σε εφαρμογή αν και όταν αποδεσμευθεί το σχετικό κονδύλι από την Κοινοβουλευτική Επιτροπή Άμυνας.

Επομένως, προς τι η τόση σπουδή για υπογραφή της 500 σελίδων Συμφωνίας, εφόσον ακόμη δεν έχει διασφαλιστεί ότι υπάρχει το απαιτούμενο κονδύλι και ότι είναι αποδεσμευμένο; Θα χάνονταν τα πλοία από την αγορά; Ή μήπως δεν θα μας τα πουλούσε το Ισραήλ λίγους μήνες αργότερα; Και γιατί να μπούμε στη διαδικασία να εκτεθεί η Δημοκρατία σε περίπτωση που τελικά η Βουλή ΔΕΝ εγκρίνει την αποδέσμευση; 

Απ' εκεί και πέρα ανεξαρτήτως της έγκρισης ή μη του κονδυλίου από τη Βουλή, επί της ουσίας, είναι δυνατόν να πιστεύει οποιοσδήποτε νοήμων άνθρωπος ότι ΔΥΟ πλοία θα αποτρέψουν την Τουρκία από το να προβεί σε οποιαδήποτε παράνομη ενέργεια θέλει, οποτεδήποτε θέλει; Είναι δυνατόν να θεωρεί κάποιος ότι ακόμα και 20 πλοία να είχαμε θα έπαιρνε οποιοσδήποτε Πρόεδρος της Δημοκρατίας ή οποιοσδήποτε ΥΠΑΜ της λιλλιπούτειας Κύπρου την πρωτοβουλία να μπει σε πολεμική σύρραξη και ως άλλος Αντρέας Παπανδρέου να πει "Βυθίσατε το Χόρα"; Και όταν αύριο οι Τούρκοι προβούν σε κάποια παραβίαση, τότε θα έχουμε το εξής δίλημμα: είτε βγαίνουν τα πλοία μας και τους κτυπούν (με ό,τι αυτό συνεπάγεται), είτε μένουν στο λιμάνι και γινόμαστε ρεζίλι! Νομίζω ότι είτε εθελοτυφλούμε, είτε νομίζουμε ότι αποκτήσαμε υπερδυνάμεις ασύλληπτες.

Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι θα πρέπει να αποδυναμωθούν οι Ένοπλες Δυνάμεις. Και κανείς φυσικά δεν υπαινίσσεται ότι θα πρέπει λόγω μεγέθους να δεχόμαστε ασμένως την οποιαδήποτε πρόκληση. Αυτό που επιβάλλεται όμως στις μέρες μας είναι να υπάρχει μια ελάχιστη, λογική και συνετή ΙΕΡΑΡΧΗΣΗ των ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΩΝ μας. Όπως και στη ζωή ευρύτερα, έτσι και στην πολιτική ειδικότερα, τα πάντα είναι θέμα προτεραιοτήτων. 

Χριστούγεννα του 2013 και στην Κύπρο υπάρχουν 73,000 άνεργοι συμπολίτες μας (σύμφωνα με την Στατιστική Υπηρεσία) ή ποσοστό 16,2%. Στα δε άτομα ηλικίας 15-24 ετών, το ποσοστό αυτό εκτοξεύεται στο εκπληκτικό 38,5%! 3 στους 5 νέους δηλαδή δεν έχουν ή δεν μπορούν να βρουν δουλειά. Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με τον ίδιο τον Υπουργό Παιδείας 12,000 μαθητές είναι άποροι που λαμβάνουν συσσίτιο στα σχολεία και στους οποίους έγινε κατορθωτό να δίνεται δωρεάν γαλατάκι μέσα από δωρεές και εξοικονομήσεις. 

Παράλληλα, σχεδόν 13,000 οικογένειες (44,000 άτομα) στην κυριολεξία ζουν χάρη στα κοινωνικά παντοπωλεία, τα οποία εθελοντικά προσφέρουν καθημερινά στήριξη στους συνανθρώπους μας, υποκαθιστώντας στην ουσία το ίδιο το κράτος. Περιττό να αναφερθεί δε, ότι ακόμη και πριν την είσοδο της Κύπρου στο Μηχανισμό Στήριξης, οι περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και επιδόματα με την παράλληλη αύξηση των φόρων, ουσιαστικά έχουν στραγγαλίσει σχεδόν όλα τα νοικοκυριά.

Τη στιγμή λοιπόν που το κράτος αδυνατεί να τηρεί τις ελάχιστες απαιτούμενες υποχρεώσεις του έναντι των πολιτών του (και ειδικά των μειονεκτούντων), τη στιγμή που ο κόσμος λέει το ψωμί ψωμάκι (βλ. ανακοινώσεις Ερυθρού Σταυρού), πόσο ΑΜΕΣΗ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ είναι οι δύο πυραυλάκατοι; Χωρίς αυτές δεν μπορούμε να ζήσουμε; Αυτά τα €100 εκατομμύρια (συν άλλα €28 για τα ελικόπτερα) που θα μας στοιχίσουν, δεν μπορούν να αξιοποιηθούν για άλλους πιο βιοποριστικούς σκοπούς; Έχετε την υποψία κ. Φωτίου ότι η κοινωνία ζει και αναπνέει με τα βαρύγδουπα περί "αξιόμαχου της Εθνικής Φρουράς" (όταν ούτε καν τα σωστά κοτόπουλα δεν μπορεί να αγοράσει); Ή μήπως έχετε τη ψευδαίσθηση ότι οι Τούρκοι θα λυγίσουν από φόβο και δέος με την αγορά των ΔΥΟ πλοίων; 

Στη δική μου αντίληψη, τα πράγματα είναι πολύ απλά: όταν δεν έχεις λεφτά ούτε για γάλα, δεν αγοράζεις πούρα, όταν δεν έχεις να φας, δεν αγοράζεις χαβιάρι, όταν δεν έχεις καν ποδήλατο, δεν αγοράζεις λιμουζίνα και ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι όταν είσαι καταχρεωμένος δεν παίρνεις πυραυλακάτους!

Ποιος εκτρέφει την απαξίωση;

Κατά τον Αβραάμ Λίνκολν «Η ψήφος είναι πιο δυνατή από τη σφαίρα. Με τη σφαίρα μπορεί να σκοτώσεις τον εχθρό σου. Με τη ψήφο μπορεί να σκοτώσεις το μέλλον των παιδιών σου.»  Εντούτοις, η απόλυτα ορθή αυτή ρήση του πρώην Αμερικανού Προέδρου, στις μέρες μας τίθεται εν αμφιβόλω, ένεκα της ευρύτερης απαξίωσης του ιερού δικαιώματος της ψήφου. Με τον όρο «απαξίωση» έναντι της πολιτικής και των κομμάτων νοείται η γενικευμένη αποστροφή των πολιτών προς τους θεσμούς αυτούς, που έχει ως αποτέλεσμα την καλλιέργεια ενός κλίματος γενικευμένης αποπολιτικοποίησης. Δικαιολογημένη; Εν πολλοίς, ναι. Ευθύνονται μόνο οι πολιτικοί γι’ αυτό; Πρωτίστως, ναι. Οι ίδιοι οι πολίτες δεν φέρουν καμία ευθύνη; Ασφαλώς και φέρουν. Αναστρέφεται μία τέτοια κατάσταση; Άγνωστο.

Όταν ο πολίτης γίνεται συνεχώς μάρτυρας εριστικών συμπεριφορών, οι οποίες παραμένουν ατιμώρητες και οι οποίες προκαλούν το δημόσιο αίσθημα, δεν μπορεί παρά το χάσμα να διευρύνεται. Όταν ο πολίτης έχει να αντιμετωπίσει το μπαμπούλα της ανεργίας, της οικονομικής δυσπραγίας, της ανυπέρβλητης δυσκολίας να αποπληρώσει τα χρέη του, βλέπει πολιτικούς και κόμματα να τους χαρίζονται με περισσή ευκολία δάνεια-μαμούθ, δεν μπορεί παρά να μειδιά. Όταν ο πολίτης, την ώρα που καθημερινά δίνει κυριολεκτικά μάχη επιβίωσης, βλέπει κόμματα και πολιτικούς να λαμβάνουν μίζες και να διαφεύγουν εκατομμύρια στο εξωτερικό, μοιραία γυρίζει ολοένα και περισσότερο την πλάτη.

Την ίδια στιγμή, η αναξιοπιστία μεταξύ λόγων και έργων, επιτείνει ακόμη περισσότερο την απαξίωση. Κόμματα αλλάζουν «στρατόπεδα» και πετάγονται από αριστερά στα δεξιά εν μια νυκτί, άλλοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους κατά της Τρόικα την οποία οι ίδιοι προσκάλεσαν, άλλοι αυτοακυρώνονται με τις «δεσμεύσεις» τους οι οποίες έχουν καταντήσει πλέον ανέκδοτο, πολιτικοί επιστρέφουν σε χώρους με τους οποίους άλλοτε είχαν ορκιστεί αιώνιο μίσος, άλλοι αλλάζουν κοσμοθεωρίες σαν τα πουκάμισα κατά το πώς βολεύουν οι εκάστοτε συμμαχίες τους, άλλοι για να πείσουν χρειάζεται να παραθέσουν δείπνα(!) κοκ.

Επομένως εγείρεται το ερώτημα: ποιον να εμπιστευθεί κανείς και γιατί; Προσωπικά, θα απαντούσα το συγκεκριμένο ερώτημα με ερώτημα: εμείς δεν έχουμε ευθύνες για όλ’ αυτά; Λένε ότι τους κακούς πολιτικούς τους συντηρούν κακοί ψηφοφόροι, αλλά και σκεπτόμενοι ψηφοφόροι που δεν πάνε να ψηφίσουν. Δεν θα υπήρχαν μεθυσμένοι οδηγοί, αν δεν υπήρχε το αλκοόλ. Στην προκείμενη περίπτωση, το αλκοόλ είναι ο καθένας και η καθεμιά από μας, οι οποίοι (έστω υπό διαμαρτυρία) επιδοκιμάζουμε διά της ψήφου ή της αποχής μας τις διάφορες φαιδρότητες.

Στην προσωπική μου αντίληψη, δεν νοείται να μην υπάρχει ίχνος κρίσης όταν λαμβάνουμε μείζονες πολιτικές αποφάσεις. Δεν είναι δυνατό να συντηρούμε στην πολιτική σκηνή πάσης φύσεως λαμόγια, απ’ οπουδήποτε κι αν προέρχονται. Κάθε κοινωνία, λένε, έχει τους πολιτικούς που της αξίζει. Συμπληρώνω όμως: έχει και τους πολίτες που της αξίζει. Και οι πολίτες οφείλουν πέραν μιας εύκολης υπεραπλουστευμένης απαξίωσης, να μπορούν να αποδώσουν τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Όταν εμείς οι ίδιοι επιβραβεύουμε με τη στήριξη ή την αποχή μας παγκαλικές συμπεριφορές αλά «Μαζί τα φάγαμε», στο τέλος της ημέρας δεν μπορεί παρά να αυτοαπαξιωνόμαστε.